29 Eylül 2008 Pazartesi

Gula Sor

Bilmem nasıl başlamalı?
Ne demeli,
Nasıl etmeli,
Gulasor?
Dün gece yoldaydım,
Arka koltukta kırk numarada
Dimdik uyuyamadım.

Akıp giden arabanın seyrine uyan
Düşlerimi anlatmak istiyorum sana...
Geleceğin düşü ne kadar güzel,
Ve ne kadar ince...
Düşlerim, kıpırdayan, daldan dala konan
Bir serçenin canlılığını, kıvraklığını
Ve hareketlerindeki karmaşıklığı andırıyordu.

Ama bu düşler hayal değil!
Olacak ve olması gerekenin beynime yansımasıydı.
Bazen, en barbar gericiliğin, zülmun ve acının
Özgürlük türkülerini dindiremediği
Munzurun, Torosların doruklarındaydım.

Ateşler yakılı, mavzerler çatılı
İçimdeki ateşle, doğanın o dondurucu soğuğu
Birbirine karşı savaşıyor.

Nöbetteki yoldaş da
İnceden inceye bir türkü tutturmuş:
“De lori, lori, berxamın lori “
Bir iç geçiriyorum derinden,
Nedendir bilmem
302 Mercedesin artan hızına uyuyor düşlerim.

Bir baskındayım bazen,
Elimde dünya gericiliğine kan kusturan
Halkların silahı!
Kendimi yivle set arasında dönen,
Ve döne döne düşmanın ciğerlerini dağlayan
Kızıl kurşunlarda hissediyorum.

Toroslardan geçiyoruz.
İnce Memedi düşünüyorum.
Kel Abdi’yi,
Memedin gün batmadan
Anafartaları aşan kanatlı atını,
Hatçe’ye olan aşkını...

Sonra,
Sonra, sen geliyorsun aklıma,
Seni düşünüyorum Gulasor!
Al yanağını,
Bal dudağını
Zülüf saçını,
O minicik yüreğini düşünüyorum.

Bildiğin tek Kürtçe cümle geliyor aklıma:
“ Ez buka Kurmancanım “
İçin için gülüyorum...

Uyumuşum, çok kısa bir süre,
Şimdi buradayım...
Anandan aldım haberi, yakalamışlar seni.
İçim buruk, yüreğim çok daha katı.
Üzülmedim diyemem, üzüldüm.
Ama, yanıp yıkılmadım...

Bilmem, biliyor musun?
Düşman zindanda yenilmez diye düşünme hiç,
Hatırla İbrahim’i,
Mehmet Zeki’yi,
Orhan’ı!

Daha kurumadı
Cihan’ımızın kanı
Haykır sancağımızdaki kızıl şiarı!
Açıktan olmasa bile,
İçten içe:
“Gerillalar Ölmez, Yaşasın Halk Savaşı!
“ Sana diyeceğim şu ki:
Sen olmasan da, olur.
Ama, Olmanı istiyorum Gulasor

Hasan Hakkı Erdoğan

Biji DİVA

Ölüm yerine çözüm

26 Eylül 2008 Cuma

Yerine Sevemem


Senden uzakta hep bir şeyler eksik
Gönlümde derman yok inan bi nefeslik
Ne bir avuntu nede biraz ümit
Ne yaptın bana, nedir bu sessizlik

İçimde bir şey acıyor sen gelince aklıma herşeyim
Yerine sevemem, yerine sevemem
Razıyım yapayanlız tükensin yıllarıM ama
Yerine sevemem, yerine sevemem
Olmuyor, denedim, yine de yerine sevemedim herşeyim

21 Eylül 2008 Pazar

Aile Şerefi - Yeşilçam

Aile Şerefi... Sene 1976... Yeşilçam'ın en verimli dönemleri. Oyuncuların tümü içimizden kopup gelmiş hepsi bizden biri. Samimiyetleri, dayanışmaları, sevimlilikleri o dönemleri her zaman içten tebessümlerle bize  hatırlatırcasına sıkılmadan, usanmadan tekrar tekrar izlememize neden olan yegane güzellikler. Hepsinin o güzelim gülüşlerine, o emeklerine kocaman teşekkürler...

Münir Özkul (Rıza), Adile Naşit (Adile), Itır Esen (Zeynep), Mahmut Cevher (Selim), Mahmut Hekimoğlu (Hasan), Şevket Altuğ (Zihni), Ayşen Gruda (Ayşe)

12 Eylül 2008 Cuma

Cırcır Böceği

Cırcır Böceği. Yeni iş yerimdeki lakabım. Yanlış anlaşılmasın sesimin çok çıkmasından değil aksine sessiz oluşumdan takmışlar bu lakabı. Sesim soluğum hiç çıkmıyomuş, benden önce benim görevimde yeralanların yanında varlığım bile hissedilmiyormuş. Varsın öyle olsun. Adım cırcır böceği olsun. Ama nedeni yanlış anlaşılmasın yeter ki. Amacım gizemli olmak esrarcengiz takılmak değil. Bu bir huy veya alışkanlıkta değil. Bunun nedeni tamamiyle bir tercih sebebi. Bugüne kadar olan çalışma hayatımda edindiğim en önemli tecrübenin dışavurumu sadece. Tabi bi de insanlara olan genel güvensizliğimin sonucu. Çok konuşarak çok paylaşarak yapabileceğim hataların önünü alma gayreti belki de. Yaşamı boyunca yanlışları doğrularından fazla biri olarak en azından yapabileceğim en doğru şeyin bu olduğu ortadayken varsın adım Cırcır Böceği olarak kalsın...

11 Eylül 2008 Perşembe

OnİkiPunto

Shaktar maçı sonrası kapalıdan ebedi dostum erdemle yine 112 ile eve dönüş yolunda laflıyoduk. Otobüs yolculuğu boyunca hemen hemen her konu da fikir alışverişinde bulunmak artık klasikleşmiş bi hal aldı ki ben bu durumdan son derece memnunum. Neyse lafı fazla uzatmadan dostumun yolda önerdiği bir siteden bahsetmek istiyorum. Sitenin adı onikipunto diğer bir deyişle büyütülmemesi gereken yazılar. İçeriği ise sizin bizim gibi sıradan insanların hayatın her alanında her konusunda yazdığı denemeler, şiirler, makaleler vs. İlk söylendiğinde benim gibi kendi çöplüğünde bişiler karalayanlar için pek bir şey ifade etmicekse de yine de girip bi göz atmanızı tavsiye ederim. En azından ortak bir payda içerisinde bişiler yapmak, fikir ve yorum alışverişinde bulunmak için iyi bir başlangıç noktası. Site şuan deneme aşamasında. Ama eminim yakın zamanda tam olarak rayına oturup amacına hizmet etmeye başlıyacaktır. Ne de olsa siyasi veya sosyal olsun hepimizin söyleyeceği, yazacağı bişiler muhakkak vardır. Ben üyeliğimi gerçekleştirdim ve dilimin döndüğü elimin vardığı konularda onikipunto içerisinde paylaşmayı düşünüyorum.